Reisbureau Vietnam Journey
 Individuele Vietnamreizen
» Emerging Vietnam 7 dagen
» Vietnam Panorama 9 dagen
» Vietnam Heritage 11 dagen
» Vietnam Variety 13 dagen
» Vietnam Experience15 dagen
» Hotels
» Veelgestelde vragen
» Reacties van reizigers
» Offerte aanvragen

 Individuele Fietstochten
» Delta Discovery 3 dagen
» Delta Discovery 4 dagen
» Delta Discovery 6 dagen
» Delta Discovery 8 dagen
» Delta Discovery Eco 4 dagen
» Delta Discovery Eco 7 dagen
» Veelgestelde vragen
» Reacties van reizigers

 Groepsreis op maat
» Reacties van reizigers
» Offerte aanvragen

Reisinformatie Vietnam
» Sfeer proeven
» Reisinformatie
» Reisverhalen
» Reisboeken
» Reisvideo's
» Veelgestelde vragen
» Visum
» Ambassade
» Geld
» Duiken
» Links

Reisbestemmingen Vietnam
» Cultuur
» Natuur
» Steden
» Strand
» Bergvolken
» Meer bestemmingen
» Cambodja
» Laos

Gratis
» Gratis fietsroutes
» Gratis presentatie
» Gratis nieuwsbrief

Over Vietnam Journey
» Introductie
» De 10 voordelen
» Projecten met een goed doel
» Reactie
» Home


Vietnam Journey in de pers

Reisverhaal Vietnam

Dwars door de Delta

Door Robert B.P. van Weperen

Te veel rijstwijn? De schipper die mij in het pikkedonker naar de overkant vaart is gewoon zo dronken als een tor. Hij tettert in mijn oor alsof hij mijn gebrek aan kennis van het Vietnamees met extra stemvolume kan compenseren. Het is voor het eerst dat ik me niet helemaal op m'n gemak voel in dit land. Loopt dit wel goed af? Hadden we eigenlijk al een prijsje gemaakt voor deze nachtelijke oversteek over n van de zeven armen van de Mekong Delta? En gaat het smalle pad ook verder als we eenmaal op de andere oever zijn? De landkaart heeft mij een uur eerder in de steek gelaten en op een wegwijzer hoef ik in dit deel van de wereld niet te rekenen. Toch verliest het opkomende gevoel van angst, dat doorgaans goed gedijt op een bodem van onzekerheid, het van de sensatie dat ik in een fantastische avonturenfilm verzeild ben geraakt. Wel een low budget film waarbij de hoofdrolspeler alle stunts zelf moet doen.
Mekongdelta VietnamFantastisch was ook de aanleiding van deze reis: een e-mailtje van de Nederlander Laurens die in Vietnam een reisorganisatie bestiert. Hij verzocht mij een fietsreis te beoordelen die hij had uitgezet in de Mekong Delta. Want hij weet alles van reizen organiseren, maar weinig van fietsen. Dat bleek eens te meer tijdens een briefing ten kantore in Ho Chi Minh City zeven weken later: op een wegenkaart van de slechtste soort had hij een aantal hotelaccommodaties met een stippellijn verbonden. Het asfalt van stervensdrukke provinciale wegen diende hierbij als leidraad. Van zo'n traject gaat een fietsershart doorgaans echter niet sneller kloppen en ik realiseerde me dat ik tijdens deze verkenning nog moest werken ook.
Op het frame van mijn fiets staat 'Giant Expedition' en dat schept verplichtingen. Ik raak dus ook niet van mijn stuk als reeds na de eerste kilometers door de Delta blijkt dat het alternatief voor de brede rode streep op de kaart in veel gevallen een dun stippellijntje is. Lees: een smal en slecht verhard paadje. Maar dan wel n van de mooiste soort, waarbij je gegarandeerd op 'niet-toeristische plekken' komt. Sterker: ik heb regelmatig het gevoel alsof ik de eerste Westerling ben die zo diep in dit eilandenrijk binnengedringt. Nou ja, afgezien van de Amerikanen, maar die trapten niet zelf.
De slechte kwaliteit wegen in dit deel van Vietnam is er dan ook de oorzaak van dat na de eerste kilometers door de delta mijn achterband pure Hollandse lucht uitademt door een dubbel gat, een snake bite. Nou draai ik doorgaans mijn hand niet om voor het geklooi met plakkertjes en solutie, maar als je binnen de kortste keren wordt ingesloten door een grote groep nieuwsgierigen wordt dat anders. Ik kan mij amper nog bewegen en om wat meer ademruimte te krijgen begin ik luid te roepen en woest te gebaren dat ze moeten doorlopen, waarna iedereen in schaterlachen uitbarst en het groepje belangstellenden spoedig tot een kleine honderd man aanzwelt. Daarom maar te voet verder naar het eerste gehucht, waar de lokale rijwielhersteller met een houten been (links) en zijn eerste assistent (dito prothese, maar dan rechts), alsnog het klusje klaren.
Mekongdelta VietnamAls de bootsman mij over- en waarschijnlijk ook afgezet heeft (maar drie keer niks is nog altijd niks) moet ik min of meer op de tast verder, op zoek naar het hotel zo'n twintig kilometer verderop in Tra Vinh. Gelukkig kan ik aanhaken bij een Vietnamees op een Honda - het nationale vervoermiddel voor de middenklasse - die ook die kant opgaat. Met mijn voorwiel op een haar na tegen zijn achterwiel knetteren we in een moordend tempo door de nacht. Het lijkt wel 'n derny-race.
Meer dood dan levend kom ik aan bij het Thanh Tra-hotel, maar ik moet toch nog enige energie reserveren voor het avondmaal en de kennismaking met Thi. Thi is de gids die met mij de rest van de route zal uitzetten. De volgende dag zijn we weer vroeg op pad. Thi op een brommer, en ik - zeer tegen mijn zin - er achteraan. Dit keer houd ik ruim tweehonderd meter afstand, want de stilte van de rijstvelden en de palmenjungle is mij heilig. Geluidsoverlast is in Vietnam evenwel nog geen issue, zodat Thi regelmatig en heel lief op mij blijft wachten, een geste die ik slechts met rij-maar-door-gebaren beantwoord. Wat betreft de keuze van de wegen moet ik ook de nodige overredingskracht in stelling brengen, want ook zij geeft de voorkeur aan rechte en brede wegen. Als ik later op de dag haar spiksplinternieuwe brommer tot de assen in de modder zie wegzakken krijg ik wel een beetje medelijden met haar, maar leg uit dat de 'dutch cyclists' dit authentieke weggetje bijzonder zullen waarderen. En authentiek is het. Ik kijk mijn ogen uit: overal water, overal groen en hoe afgelegen je ook denkt te zijn, er zijn altijd mensen. Kinderen lopen in lange slierten vele kilometers om bij hun school te komen. Mannen en vrouwen werken op het land, vangen vis of zitten voor hun schamele optrekje waar ze hout snijden, bladeren kerven, stenen bakken, wierookstokjes drogen of touw slaan. Zonder toegangsbewijs fietsen we door een openlucht museum van oude ambachten.
Mekongdelta VietnamIn Ap Nhi Thai - een bruisend dorp met al gauw zo'n vijfhonderd zielen - houdt het landweggetje plotseling op. Een brede rivier doorkruist onze plannen want nergens is een brug te zien. We halen de topografische kaart te voorschijn en Thi vraagt aan de toegestroomde locals hoe het verder moet. Er blijkt elk uur een passagiersboot voorbij te komen, dus we zijn weer gered. Gezeten achter een verrukkelijk Tom-soepje vertelt Thi dat de bevolking ons voor wegenbouwkundigen aanzag. "Er komen hier nooit mensen van het vaste land. Zeker niet met zo'n mooie brommer, superfiets en zo'n goede kaart."
De tocht met de passagiersboot is wederom een belevenis. Het is inmiddels gaan stortregenen en iedereen die aan boord stapt is totaal doorweekt. Zoals de oude baas op te kleine slippers, die in een felblauwe, aan gort gescheurde regenjas weerstand wil bieden aan het hemelse geweld. Tevergeefs: het weinige vlees dat de contouren van zijn lichaam tekent, spoelt bijna van zijn oude botten, maar zijn glimlach lijdt er niet onder. Dt is zo'n moment waar ik ruim tienduizend kilometer voor heb gereisd.
Door de zelfde plensbui fietsen we verder richting Long Xuyen waar we in het donker arriveren. Als brildrager kan ik nog maar nauwelijks wat zien. Zeker niet het meisje dat aan de verkeerde kant van de weg mij tegemoet fietst. Er volgt een klap en er klinkt gekraak als de vederlichte aluminium velg van mijn voorwiel zonder mededogen de hare vermorzelt. Het arme kind, wat heb ik je aangedaan? Dat vinden de omstanders ook en beginnen van alles te roepen. Mijn gebrommeriseerde Engeltje is er gelukkig snel bij en treft op zijn Vietnamees een schikking. Schuldvraag kennen ze hier niet: de schade wordt eenvoudigweg verhaald op degene met de grootste draagkracht. En dat ben ik. Zonder te protesteren ga ik op zoek naar wat Dong-biljetten, waarna we als vrienden afscheid nemen.
De hele week ligt het tempo hoog: we moeten flink wat kilometers maken en hebben extra tijd nodig om alternatieven te vinden voor verkeerd gekozen wegen. Niet zelden moeten we een gammel pontje pakken om van het ene eiland naar het andere eiland te varen. Desondanks is het goed te doen: het is altijd vlak en - zo lang je blijft fietsen - nooit te warm. Wanneer je veel water drinkt en je hoofd onder een helm verschuilt blijf je redelijk fris en krijg je geen zonnesteek. Het meeste vermoeiende van deze tocht is de overdosis indrukken die links en rechts met een gangetje van zo'n twintig kilometer per uur aan je voorbijflitsen. Naarmate de tocht meer gestalte krijgt, raak ik er steeds meer van overtuigd dat ik door n van de mooiste gebieden ter wereld reis en dat fietsen nog altijd de beste manier is om dat ten volle te ervaren.
De grotere steden, die we eigenlijk alleen maar aandoen omdat daar redelijke hotels te vinden zijn, zijn de enige plekken waar ik in contact kom met toeristen die per mini-bus een Delta-tour maken. Zoals die ene avond in de provinciestad Cao Doc waar een Amerikaan mij vraagt in welke stad hij zich bevindt. Ik vraag 'm of dat er nog wat toe doet. "Yes, very much", want anders kan hij niet in de Lonely Planet reisgids opzoeken waar hij het beste kan eten. Als ik hem de suggestie doe dat de beste eetgelegenheid altijd het restaurant is waar de meeste locals zitten kijkt hij mij niet begrijpend aan en gaat op zoek naar een andere bleekneus die 'm uit zijn lijden moet verlossen.
Tegen de tijd dat ik zonder al te veel morsen met stokjes kan eten, sturen we alweer richting Ho Chi Minh City. Het geluid van de ganzen en de ritselende rijstplanten wordt langzaam maar zeker overstemd door de biljoenen brommertjes die de voormalige hoofdstad permanent in een blauwe walm hullen. Ik besluit mijn tocht met een ererondje over de Nguyen Hue, de Franse boulevard van de voormalige hoofdstad, waarna ik mij bij Laurens vervoeg om te melden dat je je tijdens een fietstochtje door dit gebied echt niet hoeft te vervelen.

Dit reisverhaal werd eerder gepubliceerd in het Algemeen Dagblad.

© Copyright tekst en illustraties Robert B.P. van Weperen.
Alle rechten voorbehouden. Overname niet toegestaan.

Robert B.P. van Weperen is reis- en internetjournalist.

Terug naar het overzicht reisverhalen

Bovenkant pagina