Reisbureau Vietnam Journey
 Individuele Vietnamreizen
» Emerging Vietnam 7 dagen
» Vietnam Panorama 9 dagen
» Vietnam Heritage 11 dagen
» Vietnam Variety 13 dagen
» Vietnam Experience15 dagen
» Hotels
» Veelgestelde vragen
» Reacties van reizigers
» Offerte aanvragen

 Individuele Fietstochten
» Delta Discovery 3 dagen
» Delta Discovery 4 dagen
» Delta Discovery 6 dagen
» Delta Discovery 8 dagen
» Delta Discovery Eco 4 dagen
» Delta Discovery Eco 7 dagen
» Veelgestelde vragen
» Reacties van reizigers

 Groepsreis op maat
» Reacties van reizigers
» Offerte aanvragen

Reisinformatie Vietnam
» Sfeer proeven
» Reisinformatie
» Reisverhalen
» Reisboeken
» Reisvideo's
» Veelgestelde vragen
» Visum
» Ambassade
» Geld
» Duiken
» Links

Reisbestemmingen Vietnam
» Cultuur
» Natuur
» Steden
» Strand
» Bergvolken
» Meer bestemmingen
» Cambodja
» Laos

Gratis
» Gratis fietsroutes
» Gratis presentatie
» Gratis nieuwsbrief

Over Vietnam Journey
» Introductie
» De 10 voordelen
» Projecten met een goed doel
» Reactie
» Home


Vietnam Journey in de pers

Reisverhaal Vietnam

Individuele Vietnamreis

Door Herman Korver

Na lange tijd van voorbereiding hebben we een reisvoorstel laten doen om Vietnam van het Zuiden naar het Noorden te gaan ontdekken en op vrijdag 15 september 2000 vertrokken wij om 13.00 uur per Singapore Airlines, via Singapore naar Saigon, of beter gezegd Ho Chi Minh City. Tijdens het voorbereiden hebben wij veel gehad aan het boek van Dolf de Vries "Vietnam in een rugzak"en ook tijdens onze reis zijn wij hier verschillende keren op teruggevallen. De basis voor onze individuele reis hebben wij vastgesteld aan de hand van vele reisbrochures en reisgidsen.

Individuele VietnamreisNa ruim 14 uur vliegen sloeg de klamme deken bij ruim dertig graden op Ho Chi Minh airport om ons heen en stonden wij in een totaal andere wereld als verloren schaapjes tussen allemaal Aziaten in.
Dit duurde maar heel even want al meteen zagen wij een duidelijk bord in de hand van onze chauffeur voor de komende dagen waarop vermeld stond dat hij op de heer en mevrouw Korver uit Amsterdam stond te wachten.
Lopend tussen kluwen mensen en auto's bereikten wij ons voertuig voor de komende weken en konden wij dankzij de airco even bijkomen van de eerste schrik.
Dit duurde niet lang want terwijl wij dachten dat er totaal geen beweging in het verkeer zat, reed onze chauffeur, inmiddels voorzien van de naam Phom, weg en dit lukte onder luid geclaxonneer nog ook.
Spoedig ontdekten wij dat er maar één verkeersregel geldt in Vietnam en dat is geen verkeersregels. We reden links terwijl volgens de boeken het verkeer in Vietnam gewoon rechts behoort te rijden, maar alras bleek dat wanneer je nu maar links rijdt je in elk geval naar rechts kunt uitwijken en dat gebeurde dan ook zeer frequent.
De hoeveelheid brommers en auto's, allemaal claxonnerend op zijn indringendst, is niet te becijferen en wij hebben dat ook niet meer geprobeerd. Het vreemde is dat je geen moment angst hebt dat het verkeerd gaat, want het gaat gewoon goed. Niemand schijnt uit te kijken en iedereen weet dat toch.

De gang van het airport naar ons hotel mag dan hectisch genoemd worden maar we werden wel keurig voor de deur afgezet en allerhartelijkst ontvangen. Het is een middelgroot hotel met keurige kamers, voorzien van badkamer, toilet airco en tv. Even een oase van rust om bij te komen van de lange reis.

Individuele VietnamreisToch benieuwd naar deze wonderlijke stad en na het nuttige van het eerste Tiger biertje, omgekleed en op zoek naar een terrasje om nog wat te gaan nuttigen voordat wij ons zouden gaan storten in het uitzoeken van een restaurant. Beide begrippen (terrasje en restaurant) hebben in Vietnam een geheel andere betekenis.
Het terrasje bestaat uit een stukje beton op het trottoir met daarop een of twee plastic stoelen en idem tafel waaraan de gehele familie zit, totdat men toeristen ziet aankomen. Iedereen springt op, stoelen worden in stelling gebracht en vele paren handen wijzen naar de vrij gekomen plek. Onze stamkroeg werd al gauw Kims Café, gelegen aan de zijstraat van ons hotel, op dusdanige loopafstand dat wij vooral niet te moe werden. Lekkere filterkoffie en uiteraard heerlijk Tiger bier. Wij hebben vele uren op dit terras doorgebracht met het gevoel dat wij naar een film zaten te kijken in plaats van midden in deze hectiek te leven. Geen seconde zonder dat er iets gebeurt. Geen moment dat niet een van de straatkinderen kauwgom, boeken, sigaretten, kaarten of weet ik niet wat kwam aanbieden, de een nog verleidelijker dan de ander, maar wij bleven onverbiddelijk want anders overleef je niet. Het is wel moeilijk zeker wanneer je gaat nadenken over de kosten (fl. 2,00) die voor de verkopertjes een heleboel geld betekenen, maar zo moet en mag je niet denken.
Al spoedig hebben wij contact met de gehele familie van het Kim Café en met handen en voeten komen we veel van elkaar te weten. Vooral onze bedienstertjeTrang, een meisje van 18 jaar, is leergierig, behulpzaam en nieuwsgierig en er ontstaat al snel een band. Of we vanavond ook bij hen zouden komen eten, want dat was verry cheap en verry good. Wie zijn wij om dit niet te doen? Na een korte onderbreking op de hotelkamer om toch een klein beetje gemiste nachtrust terug te halen, in een donker Saigon weer terug naar ons terras en ja hoor onze tafel stond klaar, de Tiger kwam er al aan en omdat wij inmiddels een vaste gast waren stond er tevens een bordje met pinda's. Ons eerste Vietnamese diner met stokjes werd opgediend en terstond begrepen wij waarom in alle boeken en verhalen gesteld wordt dat het Vietnamese eten een feest is. Het stokjesgebruik viel mee hoewel er af en toe ook wel eens iets mis ging en het eten was uitmuntend. Overigens de film speelde maar door en geen moment zit je je te vervelen.
Inmiddels had zich een van de straatkinderen die wij gemakshalve ook maar Trang hebben genoemd, ons hart veroverd. Ondanks ons weigeren om iets te kopen bleef ze aandringen om toch vooral een pakje kauwgom te kopen en gesmolten door haar indringende blikken en beeldschone koppie gingen wij voor de bijl.

Voldaan, bekaf en ons realiserende dat dit pas de eerste dag was van een vier weken durende reis, verlieten wij Kims Café en vielen als een blok in slaap.

De volgende ochtend meteen de eerste tegenslag; de rits in mijn broek bleek kapot. Nu hadden wij al begrepen dat in Vietnam niets een probleem mocht zijn, dus de broek onder de arm meegenomen naar de lobby van het hotel, waar we geld moesten wisselen. Meteen aan de caissière gevraagd waar wij een nieuwe rits zouden kunnen laten inzetten en voor dat wij er erg in hadden had zij de broek al in haar hand en vertelde dat deze dezelfde avond met een nieuwe rits er in klaar zou liggen. De eerste les dat in Vietnam alles kan op elke plaats.
Ik had overigens bij het ochtendkrieken tijdens het eerste sigaretje dat ik 's morgens voor het hotel nuttigde, de primeur om een begrafenisstoet te zien samenstellen. Op enige afstand van het hotel zag ik dat er kennelijk iets aan de hand was en stapte er op af. Enorme drukte, praalwagen op het chassis van een oude vrachtauto met een kist daarop omringd door vele grafkransen. Daaromheen druk in de weer zijnde mensen met witte hoofdbanden en een paar muziekanten, dus duidelijk een begrafenis. Achter dit geheel drie onooglijke bussen eveneens met grafkransen en steeds meer mensen.
Ineens zet de lijkwagen zich in beweging en lopende muziekanten achter de lijkwagen aan onder het gejammer van muziek en volgt de stoet. Ik uiteraard meelopen en tot mijn stomme verbazing staat na een paar honderd meter alles weer stil. De voorste mensen van de stoet klimmen boven op de lijkwagen, de muziekanten hangen op onder en boven de lijkwagen hun instrumenten op, de stoet wringt zich in de bussen en het geheel gaat weer in beweging en vertrekt. Je weet niet wat je ziet en je denkt alleen maar dit kan niet.

De chauffeur en de gids stonden zoals afgesproken ruimschoots voor halfnegen voor ons hotel klaar en de citytour door Ho Chi Minh stad kon beginnen. Alle highlights van de stad hebben we bezocht, van pagodes tot musea. Vooral het oorlogsmuseum (Amerikaanse inval) was zeer indrukwekkend en het is onvoorstelbaar zoals de Vietnamees reageert op deze gruwelijke oorlog. Geen rancune, geen haat en vooral niet omkijken naar wat er is gebeurd maar vooruit zien naar wat er allemaal gaat gebeuren. Zo vernamen wij dat mogelijk president Clinton in november naar Vietnam komt en hij zal daar allerhartelijkst worden ontvangen. Zo hebben wij in ons stamcafé kennis gemaakt met een Vietnamveteraan die ieder jaar naar Vietnam op vakantie gaat om zijn opgelopen trauma te verwerken. Deze man ontvangt zoveel begrip en vriendschap in Vietnam wat niet te beschrijven is. De positieve instelling van de Vietnamees is voor ons een voorbeeld en levensles.
Terug in het hotel nog even gevraagd hoe het met de broek en de rits was. Helaas de broek was nog niet terug, maar dat was geen probleem; de bank werd gesloten, de dame in kwestie verontschuldigde zich, verliet het hotel stapte op haar brommer en was binnen enkele minuten terug met de broek en een keurig nieuwe ingezette rits. Kosten van dit geheel slechts vier gulden.

Tijdens onze avondwandeling, op zoek naar een nieuw restaurantje, worden we herhaaldelijk binnen gelokt door de eigenaars van de vele restaurantjes. De keuze was dan ook moeilijk maar wetende dat wij vijf avonden in Saigon zouden gaan eten gaf ons de gelegenheid om te zeggen dat we nu niet kwamen eten maar mogelijk morgenavond wel. We moesten dat dan wel beloven. Iedere avond ergens anders eten en iedere avond weer een maaltijd voorgeschoteld te krijgen die nog lekkerder was dan die van de avond daarvoor was het gevolg en alles met stokjes uiteraard.

We hebben onze straatvriendin weer ontmoet en besluiten om haar de volgende avond een presentje te geven in de vorm van een petje, ballon en ballpoint. De auto met chauffeur en gids stond weer klaar om ons naar Tay Ninh en de Cu Chi tunnels te brengen. Even kunnen proeven onder welke ontberende omstandigheden de oorlog met de Amerikanen is gevoerd. Individuele VietnamreisHonderden kilometers tunnels onder de grond, compleet met keukens en vertrekken, toegankelijk middels een luikje in de grond waar een Vietnamees maar net in kan (dus een Europeaan absoluut niet) en zo onzichtbaar als maar mogelijk is. Onvoorstelbaar zoals beide partijen hebben moeten strijden. Enorm inventief zoals de Vietnamesen met zeer beperkte middelen wel zeer afdoende maatregelen hebben genomen die overigens wel enorm luguber zijn, zoals valkuilen en valdeuren vol scherpe uitsteeksels. Deze confrontatie met de wijze waarop gestreden is maakt diepe indruk.
Terug bij het hotel toch maar weer even een biertje nuttigen op ons terras en wederom genieten van alles wat er op straat gebeurt.

Verstandig als wij zijn gaan we weer even terug naar het hotel voor een kleine rustpauze en we besluiten om tegenover het Kimcafe de steeg in te gaan want wanneer we dan rechtsaf gaan zijn we weer bij het hotel (dachten we). In Saigon zijn de huizen niet tegen elkaar gebouwd maar lopen ertussen de huizen diverse stegen waar ook weer huizen staan en mensen wonen. De breedte van een steeg is bijna gelijk aan de breedte van het stuur van een brommer en deze scheuren dan ook gewoon door deze stegen met drie of vier of soms wel vijf man op een brommer. Maar goed wij dus de steeg in omdat we toch wel erg benieuwd waren wat daar aan te treffen. Het is onvoorstelbaar, maar in deze stegen wonen vele families. De woningen zijn standaard voorzien van een kamer waarin gewoond en geslapen wordt, standaard voorzien van een altaar en dressoir plus uiteraard een tv en bij voorkeur ook nog een brommer. Men slaapt en kijkt tv terwijl men op de grond zit en in luxe uitvoering is er een houten bed waarop de nacht wordt doorgebracht. Koken? Ja, dat gebeurt buiten in de steeg. Ogen kwamen we tekort en steeds maar weer lachen tegen de mensen die we tegenkwamen en die het eigenlijk best leuk vonden dat wij door de steeg kwamen. Rechtsaf linksaf moest volgens ons gelijk zijn aan rechtdoor rechtsaf, maar in dit soort stegen verdwijnt iedere logica; kortom wij verdwaalden in een doolhof van stegen en stegen.
Eenmaal uit deze wirwar is alles weer goed gekomen en na een heerlijke siësta zijn we weer eens lekker gaan eten. Zoals afgesproken hebben wij ons cadeautje voor Trang bij ons maar dit kunnen wij haar pas de volgende avond geven aangezien zij een avondje kennelijk een andere wijk heeft genomen.

Individuele VietnamreisVanmorgen vertrekken we naar de Mekong Delta en ondanks de berichten dat hier enorme overstromingen zijn vertelt onze gids dat wij daar geen last van zullen hebben. Per boot bezoeken we een aantal eilanden en worden onthaald op heerlijk eten en drinken soms omlijst met live optreden van de plaatselijke bevolking. Onze gids weet ons veel over de cultuur en levenswijze van de bevolking te vertellen en vooral het varen over de smalle doorsteekjes is zeer indrukwekkend.
Terug naar Saigon en voor de laatste keer gaan eten bij onze vrienden. Zekerheidshalve het presentje voor ons zwerfkind meegenomen en zowaar ze staat onverwachts aan onze tafel. Met behulp van het bedienend personeel wordt haar verteld dat wij een presentje voor haar hebben en legt ze haar kauwgom op tafel en neemt zij de plastic tas aan. Gooit deze leeg op tafel en kijkt vol bewondering naar de spullen, die zij onder haar arm neemt en wegrent, haar eigen handel achterlatend. Deze wordt door een van de mensen achter haar aan gebracht.
Ruim een half uur later is er ineens beweging achter een van de geparkeerde brommers en ja hoor het lekkere koppie van onze Trang met pet op komt in beeld. Even een brede smile en weg is ze weer. Wat een poepie.

Alweer een nieuwe dag en vandaag hebben wij geheel ter eigen besteding. Eerst een klein beetje uitgeslapen en vervolgens ons zelf verwend met een tocht per cyclo richting hoofdpostkantoor en Notre Dame kerk. Cyclisten bleven bij ons in de buurt en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt door ook nog even langs de Amerikaanse Ambassade te rijden en via de rivier terug naar ons hotel. Even een e-mail verzenden naar Nederland om te laten weten dat alles perfect verloopt. Het verzenden van de e-mail leverde wat problemen op maar alles zou goed komen volgens de manager…… doch helaas is de eerste e-mail nimmer aangekomen. Laatste avondmaal in Saigon genuttigd en tijdig naar bed om de volgende ochtend op tijd klaar te staan voor de tocht naar Dalat.

Onderweg naar Dalat genoten van het afwisselende landschap. De plaats zelf was verder niet zo bijzonder en het hotel was kennelijk letterlijk net uit de mottenballen gehaald. Toch goed geslapen en redelijk ontbijt, waarna de tocht werd voortgezet nadat wij eerst de overdekte markt van Dalat hebben bezocht, naar Nha Trang waar wij twee nachten verbleven in een hotel inclusief zwembad waar wij dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Met onze chauffeur een citytour gemaakt met daarbij het nimmer ontbrekende bezoek aan pagodes. Op ons eerste dineradres geconfronteerd met de enige keer geweld die wij tijdens onze gehele trip hebben meegemaakt. Terwijl wij rustig zaten te eten op het terras direct aan het strand van Nha Trang en in onderhandeling waren met een T-shirt verkoper ontstond veel rumoer en zagen wij een geheel door het lint geraakte Vietnamees met een lang kapmes de bar en keuken in elkaar slaan, terwijl het bedienend personeel zich over het terras verspreide en bescherming zocht bij de toeristen. Na een enorme ravage aangebracht te hebben vluchtte de man gelukkig weg. Ondanks korte paniek was de rust betrekkelijk snel teruggekeerd en vernamen wij van onze T-shirt verkoper dat het hier een afrekening betrof tussen een door de eigenaar onlangs "beledigende zoon van een maffiosi" die bij voorkeur de eigenaar even een kopje kleiner had willen maken, maar helaas voor hem en gelukkig voor ons, was de eigenaar niet aanwezig. Dit voorval is overigens absoluut de enige keer geweest dat wij ons iets minder prettig hebben gevoeld.
Wel besloten wij om de volgende avond toch maar ergens anders te gaan eten. We hadden een aanbeveling om te gaan eten bij Vietnam 2, ergens in het oude gedeelte van Nha Trang in een wirwar van straatjes. In zo'n geval neem je bij voorkeur de cyclo want dan hoef je zelf niet te lopen zoeken. Deze beslissing kwam goed uit want wij wilde de zonsondergang vanaf de Xom Bong Bridge zien en dat kon dan in een moeite door. Op de brug genoten van het beeld van vertrekkende vissersboten en zowaar kwam er over de rivier een bundel bamboe aanvaren met daarop een mannetje dat het geheel voortbewoog en bestuurde. Is dat geen leuke foto waard? Inderdaad en Anne-Wil stond met de camera in de aanslag klaar om de foto van haar leven te nemen zodra de man onder de brug door zou komen, geen rekening houdende met het feit dat ook hij een mens is en zijn behoefte zo af en toe moet doen. De bamboe kwam in zicht, even wachten tot de man er ook op staat en dan geconfronteerd worden met het feit dat hij uitgerekend nu uitgebreid staat te plassen. Een naast ons staande Vietnamees zag dit tafereel en barste in lachen uit. De foto is gemaakt, maar wel even iets later.
Het opgegeven restaurant gevonden en ook hier weer heerlijk en verrassend gegeten. Leuk contact met de mensen gehad en zowaar mocht ik wat foto's in de keuken maken. Lachen gieren brullen en beloofd om de foto's na te zenden.

Nha Trang is ook weer een heel mooie plaats en het strand, geheel verlaten omdat het veel te warm is om daar langer dan een paar minuten te verblijven, is mooi en schoon. We hebben genoten.

Onze volgende verblijfplaats werd Hoi An, waar wij drie nachten in een gezellig hotel verbleven. Doordat de afstand Nha Trang naar Hoi An vrij groot is, kwamen wij bij donker pas aan. Phom wist het hotel niet meteen te vinden, maar al spoedig stond er naast de auto een zeer charmante receptioniste om te vragen of wij de heer en mevrouw Korver waren. Ook hier weer een hartelijk ontvangst, prima kamer met balkon en uitzicht op het in de patio gelegen zwembad. Gezien het tijdstip gegeten in het hotel wat toch minder leuk was dan de volgende avonden in de lokale restaurantjes.

Onze eerste ontdekkingsreis door het liefelijke Hoi An leverde ook meteen de eerste kontakten op en wij werden meteen weer verleid door een alleraardigst meisje om toch vooral vanavond bij haar restaurantje te komen eten, hetgeen we dan ook hebben gedaan en het wordt vervelend maar ook hier weer een voortreffelijke lokale maaltijd genoten. Wanneer je Hoi An bezoekt is het een must om kleding te laten aanmeten. Vele ateliers en nog veel meer mensen op straat nodigen je hier toe uit en omdat wij van andere toeristen kleding hadden gezien van het atelier op nummer 9a zijn wij maar eens gaan kijken.
Je weet niet wat je ziet; een overdekte ruimte met tientallen nerinkjes met allemaal stoffen in alle soorten en kleuren en iedereen maar zijn best doen om wat te verkopen.
Individuele VietnamreisOp ons adresje aangekomen werden meteen de krukjes binnen het bereik van de ventilatoren gezet, een fles water neergezet en de maten genomen. Het resultaat; een heuse winterjas, lange jurk, corduroyrok en twee blouses voor Anne-Wil en drie overhemden, lange broek en korte broek voor Herman voor de totale somma van precies U$ 100,00. Welk model? Ieder model dat er maar bestaat wordt zonder problemen nagemaakt. Mocht het resultaat niet goed zijn, dan geen enkel probleem want ter plaatse wordt het aangepast.
De volgende morgen maar eens gaan kijken of alles klaar was en ja hoor ondanks de hitte moesten wij er aan gaan geloven en gaan passen. Hier een zoompje er bij, daar een knoopje verplaatsen, zelfs een hele kraag laten vervangen en wij stonden nog geen uur later bepakt en bezakt weer buiten.
Nadat we alles op de hotelkamer nog eens extra kritisch hebben bekeken wordt de koffer heringepakt en verdwijnt de nieuwe aanwinst onderin.
Terug naar de haven en op ons kinderstoeltje tussen de marktlui in even bijkomen met een vers geperst glaasje sugarcane terwijl wij een prima uitzicht hadden op de haven en markt. Even weer een beetje de historie in en dat doe je hier door een wandeling te maken door de franse wijk. Bezoek gebracht aan een van de traditionele woningen en ons verwonderd over de wijze waarop men de overledenen blijft herdenken. Een complete kamer was ingericht ter nagedachtenis van de vader des huize inclusief altaar en aan de wand de rouwkransen.
Onderweg naar ons hotel nog even een uurtje een boot gehuurd om de rivier af te zakken en bij te komen van alle drukte en emotie. Vandaag een ander restaurant uitgeprobeerd en ondanks of dankzij drie keer uitvallen van de energievoorziening van Hoi Aan feeëriek zitten eten bij kaarslicht. Kennis gemaakt met eilandbewoner die mooie verhalen en veel van de omgeving wist te vertellen.

Helaas ook Hoi An wordt verledentijd en dit mooie plaatsje verlaten wij en vertrekken richting Danang. Wij blijven ons verbazen over de prachtige natuur, het steeds maar weer wisselende landschap en de hard werkende mensen. In Danang bezoeken wij het museum van oudheden dat zeker de moeite waard is en worden daarna bij ons hotel afgezet. Een wandeling door Danang bevestigde onze eerste indruk dat deze plaats niet echt de moeite waard is. Na lang zoeken ontdekken wij een eetgelegenheid in de haven op een drijvend restaurant. Onduidelijk werd gereageerd op onze vraag of wij konden eten en de man bleef maar iets zeggen als "boolief eight".
Na lang nadenken gaven wij het op en zijn gaan zitten en bestelde ons eten. Zowaar kwam dit en toen wij wilden afrekenen begon de man weer over "boolief eight". Ineens begrepen wij het; "boat leave at eight o'clock", om acht uur gaat de boot varen en kan je tijdens de tocht aan boord eten.

Vandaag alweer de laatste tocht in Zuid Vietnam van Danang naar Hué. Weer een fantastische tocht en heel veel te zien onderweg. In Hué sliepen wij twee nachten in een hotel en hebben wij de bezienswaardigheden zoals de Citadel (verboden stad), parfum rivier, Ho Chi Minh Museum en de nodige pagodes bezocht tijdens onze citytour.
Vanavond de cyclo genomen om ons naar het aanbevolen restaurant onder enorme bomen aan de rivier te laten brengen en genoten van het eten en uitzicht. De volgende dag nog een aanvulling op de citytour en (het wordt vervelend) weer per cyclo naar een aanbevolen restaurant nu een dat wordt gerund door een doofstomme familie.
Een locatie die niet om aan te zien is, compleet met neonlicht waar wij op het balkon heerlijk hebben gegeten.

Morgen vertrekken wij naar het vliegveld van Hué en vliegen door naar Hanoi, een afscheid van Zuid Vietnam dat ons hart gestolen heeft.

Individuele VietnamreisOok nu weer stond de auto voor ons op het vliegveld gereed en voordat wij het wisten reden we richting Hanoi.
Kennelijk was het net spitsuur (voor zover dit niet de gehele dag duurt) en werden wij afgeleverd in een van de smalle straten van het oude stadsdeel, met voetballende jongeren tussen de tientallen brommers en honderden handel drijvende Vietnamesen. Allerhartelijkst ontvangst in het hotel maar de inrichting en later vooral ook de kamer, was nu niet bepaald uitnodigend om in totaal 6 nachten in door te brengen. Onze ervaring dat in Vietnam alles kan wat je vraagt deed ons besluiten om telefonisch contact op te nemen met de lokale agent. Deze begreep wat ons probleem was en zegde toe binnen tien minuten terug te bellen met een alternatief. En zo geschiedde dat inderdaad binnen genoemde tijd bij twee andere hotels een optie was geboekt en onze chauffeur al weer voor de deur stond voordat wij de koffers van de kamer hadden gehaald. Het eerstvolgende hotel beviel ons meteen en werd onze thuishaven in Hanoi.
Toch meteen maar even de omgeving bekijken en wat gebeurt ons voor het eerst, we lopen totaal de verkeerde kant op en lopen daardoor door een heel ongezellig en rommelig deel van Hanoi. Terug op de kamer verbazen wij ons er over dat in alle boeken en reisverhalen Hanoi als mooiste stad wordt omschreven en wij snappen er niets van. Gegeten in een modern en smaakvol ingericht klein restaurantje waar het maken van een kopje filterkoffie echter een lijdensweg bleek te zijn.
De volgende ochtend een stadstour met onze chauffeur die geen woord engels sprak maar uiterst voorkomend was en ons bij de highlights afzette. Inmiddels ontdekten ook wij dat Hanoi een fantastische stad is.
Onze volgende dag was een vrije dag dus sinds tijden eerst een klein beetje uitslapen. Onderweg naar het ontbijt zien wij een keurige jongeman in de lobby staan die meteen op ons af komt en vraagt of wij de Korvertjes zijn.
Het bleek onze gids Xuan te zijn, die met ons de tour van 6 dagen door de bergen zal gaan maken en hij wilde namens de lokale touroperator even weten of alles naar wens was en het hotel aan onze verwachtingen voldeed. Het klikte meteen enorm goed en Xuan bleek heel goed engels te spreken hetgeen toch wel een prettige bijkomstigheid was. Zekerheidshalve aan hem gevraagd of Halong Bay de moeite waard was voor een eendaags bezoek, want meer tijd hadden wij niet. Was geen enkel probleem en wanneer wij dat wensten was het mogelijk om morgen deze tour, samen met hem, te maken. Twijfel bij ons om een dag vrij te houden voor we de bergen ingaan dan wel drie uur heen en drie uur terug te rijden om vier uur op een boot de Halong Bay te verkennen.
Uiteindelijk besloten om de rustdag maar in Holland te nemen en de tocht te boeken.
Ook nu weer exact op tijd de auto voor ons hotel en met onze privé-gids richting Halong Bay. Een behoorlijke tocht maar zeker de moeite waard. Er lag een boot voor ons klaar en gedurende vier uur, onderbroken door een heerlijke lunch aan boord, hebben wij kunnen genieten van de schoonheid van dit gebied. Enorme rotspartijen in een stuk ongerepte natuur met fantastische grotten om nooit te vergeten. Daar zit je dan op de plecht van een boot, benen bengelend overboord en genieten van rust, stilte en schoonheid. De terugtocht leek langer dan de weg heen en vooral het laatste stuk dat wij in het aarde donker moesten afleggen was vermoeiend; immers lang niet iedereen, of beter gesteld slechts een enkeling voert licht op zijn voertuig en steeds weer stond/sprong/dook iets uit de duisternis op dat ontweken moest worden.
Terug in het hotel even opgefrist en vlak bij ons hotel lekker gegeten om daarna tijdig naar bed te gaan in verband met de tocht door de bergen die morgen zal aanvangen.
Bij het wakker worden hoorden wij het al; het regende als een gek. Even buiten kijken of het echt zo erg was en helaas de straten stonden blank en het bleef maar hozen. Na het ontbijt stond de Russische jeep met onze chauffeur Hai reeds klaar en de tocht der tochten kon beginnen alleen waar bleef onze gids?
Chauffeur enigszins in paniek temeer omdat zijn engels zeer beperkt was en de eerste dag een behoorlijke afstand afgelegd moest worden. Veel Vietnamees gepraat en gebel en vooral zorgelijke gezichten voorspelde niet veel goeds, maar dan ineens van onder een plastic poncho verschijnt achter op een brommer onze gids Xuan. Door de enorme regenval was zijn bromfiets onderweg in het ongerede geraakt en daardoor was hij (met duizenden excuses) een kwartier te laat.
Vlug de jeep inladen en vertrekken richting Son La een afstand van 308 kilometer over slechte en smalle wegen.
Hanoi uitkomen viel niet mee want op een gegeven moment stonden de straten zo hoog onder water dat de uitlaten van de bromfietsen zelfs niet meer boven het water uitstaken. Je hebt nu eenmaal niet voor niets een Russische jeep dus de bestuurder besloot om via een aantal achteraf weggetjes dit ondergelopen gebied te ontwijken, daarbij geen rekening houdende met opgebroken paden en enorme zandhopen die genomen moesten worden om vooruit te komen. Lang leve de jeep.
Tussendoor nog even het strijdtoneel bezocht van de oorlog met de Fransen inclusief schuilkelders en vervolgens echt de bergen in. Inmiddels was het opgehouden met regenen en brak de zon weer door.
Individuele VietnamreisTerug in de jeep vroeg Xuan aan Anne-Wil wat die andere dingen in haar tas waren, daarbij doelende op rolfluitjes. Voor dat we het wisten zaten zowel de chauffeur als de gids met een rolfluit in hun mond en ditzelfde beeld zagen wij de volgende dagen.
Op deze eerste dag bleek al spoedig dat wij met z'n vieren de grootste lol zouden hebben want het klikte aan alle kanten. Wij waren dol enthousiast over het land en de informatie die Xuan ons gaf en zij genoten er van dat wij zoveel interesse voor Vietnam hadden. Regelmatig stopte de jeep om ons te laten uitstappen en ons na een kilometer weer op te pikken, zodat we nog meer konden genieten van de unieke omgeving. Ongeacht waar je liep was er wel ergens een kind in de buurt of soms wel heel ver weg, dat "Hallo" riep en waarop wij dit uiteraard weer beantwoorden. Vooral het hallo van Anne-Wil werkte op de lachspieren van Xuan en hij bleef maar vragen of ze niet nog een keer hallo wilde roepen. Inmiddels hadden wij op enig moment aan Xuan onze ervaring verteld op het terras aan het Hoan Kiem Lake in Hanoi. Inzet was de baby van een straatventster die nabij toeristen kennelijk op commando kon lachen om de verkoop van de kaarten te bevorderen, waarop Anne-Wil vertelde dat het net leek of het kind een knopje had waar de moeder op drukte om hem te laten lachen waardoor er twee tandjes zichtbaar werden. Dit verhaal sloeg nogal aan en toen wij door en dorpje liepen zagen wij een oud vrouwtje dat ons lachend aankeek waardoor twee rotte stompjes tand zichtbaar werden en Xuan spontaan tegen Anne-Wil zij "two teeth and a button". Humor blijkt ook hier internationaal te zijn.

Ons eerste hotel in de bergen lag in Son La en in tegenstelling tot onze verwachtingen was dit een keurig hotel en geenszins een primitief onderkomen. Alles was weer prima geregeld. Zelfs konden we nog even een kijkje nemen bij de bruiloft die in de grote zaal werd gevierd. Wederom heerlijk gegeten.
De volgende dag weer vroeg opgestaan en na een eenvoudig ontbijt in de jeep richting Dien Bien Phu waar alles herinnert aan de gewonnen oorlog tegen Frankrijk. Ook hier onderweg zoveel prachtige en afwisselende landschappen tegengekomen dat een poging om dit te omschrijven zelfs onbegonnen werk is. Verschillende keren gestopt en een stukje wezen wandelen en juist daardoor veel kontakten gelegd met de plaatselijke bevolking. In Muong Thanh Guesthouse ons nog even lekker laten verwennen bij de Thaise Massage.
De volgende rit bracht ons naar Lai Chau en onderweg, tijdens een van onze wandeltochtjes werden wij uitgenodigd voor een bruiloft. Helaas ontbrak ons de tijd om dit mee te kunnen maken, maar het overbekende kopje thee en het sigaretje hebben we ons wel even laten smaken. Onvoorstelbaar hoe je met elkaar kan communiceren zonder dat je dezelfde taal spreekt. We dachten ook nog even een begrafenis te kunnen meemaken want onder een van de huizen stonden twee lijkkisten klaar. Wat bleek; de oude bewoners van dit huis hadden alvast een lijkkist voor zichzelf aangeschaft zodat ze op termijn rustig zouden kunnen sterven en de zekerheid hadden dat er in ieder geval een kist klaar stond.
De lunch in een klein dorp ontaardde in een spoedcursus Vietnamees. Stuk-voor-stuk kwam de plaatselijke bevolking aan ons tafeltje zitten en al spoedig werd aan Anne-Wil gevraagd of ze de Vietnamese kaart even zou willen voorlezen. Dat was lachen, gieren en brullen, maar de complimenten wanneer er eindelijk een juiste uitspraak werd gedaan waren overweldigend. We hadden daar nog wel uren kunnen zitten tussen deze gezellige mensen, maar ons reisschema gaf daar geen ruimte toe. In de loop van de middag bereikten we het hotel. Erg knus en een beetje koloniaal ingericht met vogels en een heuse panter in de kooien.
Individuele VietnamreisNa ons wat opgefrist te hebben een wandeling in de omgeving gemaakt en kennis gemaakt met de voetballende schooljeugd en een Vietnamese die ons vroeg of zij even engels met ons mocht spreken want zij studeerde engels maar kon geen praktijkervaring opdoen.
De volgende rit bracht ons in Sapa waar in het weekend de bekende minderheden markt wordt gehouden
Veel H'mong-vrouwen lopen rond om de toeristen hun waar aan te bieden en op zaterdagavond hangen de jongens en meisje rond de stoepen van de markt rond om een toekomstige partner uit te zoeken. De lokale bevolking is qua kleding en uiterlijk aanmerkelijk minder charmant dan in de rest van Vietnam, maar het heeft wel iets bijzonders. De zondagochtend wordt besteed om de markt te bezoeken en ook hier een aaneenschakeling van kleuren reuken en vele verschillende mensen.
Xuan verleidt ons om een wandeling te maken in de bergen naar de watervallen. Ondanks de hitte laten wij ons niet kennen en beginnen een afdaling die wij dagen later nog in de kuiten voelen. Een unieke wandeling met veel ontmoetingen met H'mong kinderen die maar geen genoeg kunnen krijgen van de ballonnen. Na ruim vier uur wandelen hadden we de borrel verdient die wij ons beneden halverwege de wandeling hadden beloofd.
Individuele VietnamreisGezellig gegeten in een plaatselijk restaurant en voor de zoveelste keer moe maar voldaan naar bed.
Vandaag wordt het alweer de laatste dag in gezelschap van Hi en Xuan. De rit van Sapa naar Hanoi is lang, maar we zijn inmiddels wel wat gewend. Nadat de duisternis was ingetreden naderen we Hanoi en komen meteen vast te zitten in het verkeer dat met maar vooral zonder verlichting schijnt te proberen om onze jeep te raken.
Terug in ons hotel worden wij warm onthaald en dezelfde kamer stond al weer voor ons gereed.

Onze laatste volle dag in Hanoi breekt aan. De vuile was verzameld en ingeleverd om schoon mee te kunnen nemen. Vandaag doen we het rustig aan en gaan nog even langs de reisagent om de laatste zaken af te wikkelen, leveren de laatste zes filmrolletjes in en genieten nog even van de fraaie omgeving van het meer. Anne-Wil wilde vanmorgen onze sandalen schoonmaken (geen overdreven luxe) maar het leek me een goed idee om dit een van de vele schoenpoetsers te laten doen. Zittende achter een koele Tiger-bier kwam al spoedig een jongetje langs dat graag mijn sandalen onder handen wilde nemen. Vier weken lang hebben we steeds vooraf de prijs gevraagd en landswijs op de gevraagde prijs afgedwongen, maar dit keer vergaten wij dat. Mijn sandalen kreeg ik als nieuw terug en ook die van Anne-Wil verdiende de schoonheidsprijs. Even afrekenen en zonder blikken of blozen werd de prijs van vijf dollar genoemd. Dit ging zelfs ons te ver en nadat ik hem twee dollar had gegeven vetrok de knaap zielsgelukkig met zoveel geld. Nog geen kwartier later was er enig rumoer achter ons tafeltje en zocht dezelfde knaap contact met ons. Even doen of wij het niet merkten maar ja hoor hij kwam toch even vertellen dat het hem speet dat hij zoveel geld had gevraagd.

De foto's opgehaald en terug naar het hotel om ze te bekijken. Onder het genot van een borrel meteen alweer genoten van al die prachtige herinneringen. Vanavond ons laatste maal dat wij gaan nuttigen in een restaurant waar de bediening uitsluitend uit zwerfjongeren bestaat, die daar worden opgevangen en de gelegenheid krijgen om zo het horecavak te leren. Heerlijk gegeten en voortreffelijk bediend. Terug op de kamer bleek de was nog niet teruggebracht te zijn en wij maakte ons al zorgen. Geen probleem, morgenochtend wordt deze bezorgd. Ondanks mijn opmerking dat wij graag zouden uitslapen werd uiteraard om zevenuur op de deur geklopt en de schone was afgeleverd.
Tot onze verbazing staat in de hal van het hotel Xuan ons op te wachten om ons naar het vliegveld te brengen. Kennelijk had hij er net zoveel moeite mee om van ons afscheid te nemen als wij van hem en het was heel leuk om het laatste uurtje autorijden samen met deze goede gids te kunnen beleven. Op het vliegveld wederom innig afscheid nemen met de belofte om foto's na te zenden en elkaar te schrijven.
Via Singapore terug naar de realiteit van ons eigen landje.
Een vakantie om nooit te vergeten en vaak aan te denken.

© Copyright tekst en illustraties Herman Korver.
Alle rechten voorbehouden. Overname niet toegestaan.

Terug naar het overzicht reisverhalen

Bovenkant pagina