Reisbureau Vietnam Journey
 Individuele Vietnamreizen
» Emerging Vietnam 7 dagen
» Vietnam Panorama 9 dagen
» Vietnam Heritage 11 dagen
» Vietnam Variety 13 dagen
» Vietnam Experience15 dagen
» Hotels
» Veelgestelde vragen
» Reacties van reizigers
» Offerte aanvragen

 Individuele Fietstochten
» Delta Discovery 3 dagen
» Delta Discovery 4 dagen
» Delta Discovery 6 dagen
» Delta Discovery 8 dagen
» Delta Discovery Eco 4 dagen
» Delta Discovery Eco 7 dagen
» Veelgestelde vragen
» Reacties van reizigers

 Groepsreis op maat
» Reacties van reizigers
» Offerte aanvragen

Reisinformatie Vietnam
» Sfeer proeven
» Reisinformatie
» Reisverhalen
» Reisboeken
» Reisvideo's
» Veelgestelde vragen
» Visum
» Ambassade
» Geld
» Duiken
» Links

Reisbestemmingen Vietnam
» Cultuur
» Natuur
» Steden
» Strand
» Bergvolken
» Meer bestemmingen
» Cambodja
» Laos

Gratis
» Gratis fietsroutes
» Gratis presentatie
» Gratis nieuwsbrief

Over Vietnam Journey
» Introductie
» De 10 voordelen
» Projecten met een goed doel
» Reactie
» Home


Vietnam Journey in de pers

Reisverhaal Vietnam

Fietsen door de delta

Door Laurens van Kol

De Mekongdelta van Vietnam is zo groot als Nederland, zo vlak als Nederland en er wonen evenveel mensen als in Nederland. Maar wat je niet met de Maas of de Lek kan vergelijken is de omvang van de Mekongrivier en haar ontelbare vertakkingen. Wachtend bij een van de honderden veerdiensten of roeiend naar de markt, komt vrijwel iedere deltabewoner dagelijks met de rivier in aanraking.

Ik besluit de veelzijdigheid van het zuidelijkste stukje Vietnam te ontdekken. De fiets leent zich het best voor zo'n vlak landschap. Als ik de gordijnen van mijn hotelkamer in Mytho open trek, krijg ik er gelijk zin in. Op het water van de Mekong liggen tientallen vissersboten die vannacht zijn teruggevaren van zee. Vredig schijnt de zon over de netten die de vissers netjes aan het opvouwen zijn. Vlak onder mijn raam roeit een vrouw een groepje kinderen naar school.
De Negenkoppige Draak, zo noemen Vietnamezen de Mekong. Wie goed op de kaart kijkt, telt echter maar acht vertakkingen die in zee stromen. Hoe zit dat met de negende? "Dat is een klein stroompje dat op geen enkele kaart staat", lacht een hotelreceptioniste. "Negen is een geluksgetal, Vietnamezen vinden een beetje smokkelen niet zo erg om daar op uit te komen".

Met een vruchtbare bodem en een zonnig klimaat mogen de deltabewoners beslist spreken van geluk. De eindeloze rijstvelden leveren drie oogsten per jaar op, meer dan de twee oogsten langs de kust van het land en de enkele oogst in de noordelijke bergstreken. Ook tropisch fruit en zelfs groente en bloemen worden hier met succes verbouwd. Dat neemt niet weg dat er veel afgelegen, kansarme gebieden zijn. Wie de delta doorkruist, stuit voortdurend op contrasten.
Geluk kun je ook afdwingen door hard te werken en dat doen Vietnamezen, jong en oud. Ze persen met de hand bakstenen uit rivierklei, trekken als ganzen- en eendenhoeders lange dagen door de velden om hun beestjes vet te mesten of sjouwen met een zwaarbeladen juk.
De snelwegen van de delta worden jaarlijks drukker met vrachtauto's en vooral brommers. Daarom maken juist de kleine zijweggetjes het fietsen in de delta tot een attractie. Hier hollen de kinderen achter me aan en zijn de Hello-what-you-name? en Hello-whe-you-fom? niet van de lucht. Ofschoon de uitspraak van het Vietnamees geen kinnesinne is, probeer ik soms te antwoorden met de lokale groet: Xin Chao. Vietnamezen kijken mij dan ofwel niet begrijpend aan (oei, de verkeerde toon) of barsten uit in enthousiast gelach.
Als ik stop om wat te drinken, staan er in mum van tijd drommen nieuwsgierigen om me heen, die mijn hybride fiets bekijken als een voertuig uit de laatste episode van Star Trek. Nadat de brutaalste de bel heeft uitgeprobeerd, zijn er meer die de kans grijpen dit wonderlijke apparaat aan te raken. Al snel heb ik in de gaten dat ik niet alleen de stuurtas, maar ook de kilometerteller er even af moet klikken, anders staat die na de pauze waarschijnlijk weer op nul!

Meerdere malen per dag sta ik aan de rand van de rivier om een veerbootje te nemen. Rondom de grote steden zijn dat behoorlijke schuiten waarop vrachtwagens en bussen passen. Vele zijn geschonken door Denemarken, zo staat er op te lezen. Elders varen kleinere veerboten op en neer, waarop slechts een of twee auto's passen, of enkel tweewielers. Op de allerkleinste moeten de fietsen behendig worden omgedraaid om er aan de overkant weer vanaf te kunnen rijden.
Op een middag raak ik verzeild in een enorme boomgaard met tal van exotisch fruit. Een oud baasje wenkt me en nodigt me uit wat te proeven. Het vergt enige oefening een sappige rambutan op zo'n manier door te bijten dat je handen schoon blijven. Het knalroze drakenfruit doet wat merkwaardig aan, maar is een geweldige dorstlesser. Ook bananen en ananas zijn er ook volop. Een kleine donatie wordt beleefd geweigerd, maar een pakje viltstiften voor zijn kleinkinderen zijn welkom.
Na Cantho trek ik richting Cambodja door een van de vruchtbaarste landbouwgebieden van Vietnam. De wegen worden hier steeds stiller, en de uitzichten steeds verder. Vrouwen die tot hun knieën in de modder staan, kijken nieuwsgierig onder hun rijsthoeden vandaan als ik voorbij fiets. Een armzwaai wordt onmiddellijk beantwoord. Als een paar meter verder de kuikentjes voor mijn voorwiel wegdribbelen, bedenk ik me dat ik volgende keer toch beter mijn handen op het stuur kan houden.
De Vietnamezen lijken iedere vierkante meter van hun land te benutten. Langs de uitgestrekte velden staan de mooiste palmbomen, terwijl aan de waterkant vaak waterpalmen groeien. Deze planten brengen zulk sterk blad voort dat er daken van worden gevlochten. Deze daken blijven meerdere regenseizoenen waterdicht en worden dan weer vervangen.

Wie in de tropen gaat fietsen, kan een flinke portie zon verwachten, maar gelukkig is het af en toe bewolkt. Voor de zekerheid vertrek ik elke dag al om half zes, een tube zonnebrandolie onder handbereik. Mijn tropenpet komt ook goed van pas om mijn nek te beschermen tegen de zon. Al met al valt de hitte me mee, zolang ik blijf fietsen tenminste. Als ik uiteindelijk vermoeid neerstrijk op een terrasje in Chau Doc, begint net de plaatselijke informatiedienst via de luidsprekers in de straat. Het nieuws schalt tegen de hoge stadswoningen aan, een van de weinige dingen waaraan je als buitenlander merkt dat je in een communistisch land bent. Hoewel? Geen mens luistert. Wat een heerlijk land.

© Copyright tekst en illustraties Laurens van Kol.
Alle rechten voorbehouden. Overname niet toegestaan.

Dit reisverhaal werd eerder gepubliceerd in het AZIË Magazine.

Terug naar het overzicht reisverhalen

Bovenkant pagina